25 novembro-II

Dende aquí querémonos facer partícipes da acción de EnlazaVigo, organizada polo Consello Municipal da Muller. Así, preténdese que a cidadanía se poña na vangarda da campaña contra a violencia de xénero e se impliquen tamén os centros de ensino. Este ano contaron coa participación de 43 centros e case 2 000 estudantes. Todo un éxito. Dende aquí, un agarimoso recordo pola iniciativa.

violencia_de_xenero

Tamén editaron un dossier, para traballar na aula, que se pode descargar aquí. Se queres máis información sobre o acto, ou ver as fotos, podes premer na ligazón de EnlazaVigo do principio.

25 de novembro

De novo, coma tódolos anos temos aquí un feixe de recursos cos que se poden tratar a lacra da violencia de xénero. Coma en anos anteriores, contamos coa axuda de Obed (2º BAC) que realizou o cartel co que se abre a exposición que temos no vestíbulo e da que iremos informando nos vindeiros días.

25 novembro

Neste ano está prevista unha “flasmob” no vestíbulo e unha exposición de diferentes recursos como son a listaxe de vítimas de violencia de xénero do presente ano, a exposición de cartaces da revista “Rapazas“, coa que se ten traballado noutros anos. Nesta ocasión a autora permitiunos a impresión en gran tamaño dos cartaces con temática específica: que é a violencia de xénero, a violencia no noivado e a detección das primeiras condutas de maltrato e as relacións de dominio. Finalmente, contraponse o que sería unha conduta sana.

Para rematar, temos un vídeo e os cartaces correspondentes, tamén no vestíbulo, sobre as “irmás Marabal“, no que se fai unha pequena indicación de por que esta data, o 25 de novembro, é tamén no seu honor. Aquí tedes o vídeo.

Schultüte

Estes días, no vestíbulo, puidemos ver unha pequena exposición levada a cabo polo Departamento de Alemán con alumnos de 1º da ESO que comezan este ano con esa lingua. Como é ben sabida a fama do alemán, e para que se lles faga máis doce o tránsito a esta lingua estranxeira, aproveitaron a tradición da “Schultüte” para rachar con ideas preconcibidas e para lles dar a benvida.

Unha “Schultüte” (Cucurucho escolar) é un cucurucho ou cono de cartón ou cartolina chea de caramelos, doces, xoguetes e outras sorpresas para os nenos. En Alemaña, é tradición que os pais llo regalen aos seus fillos no seu primeiro día de colexio. A tradición remóntase ao século XIX, e orixinouse nas rexións de Turinxia e Saxonia. Os primeiros cucuruchos confeccionáronse na cidade de Jena en 1817, e máis tarde noutras cidades do leste alemán como Dresde e Leipzig. Este costume expandiuse por toda Alemaña a comezos do século XX.

O cucurucho está feito con cartón, papel de seda…, e adoita ser moi colorido, con adornos como debuxos ou cintas de cores. Aínda que o tradicional é que o fagan a man os pais, actualmente moitos prefiren compralo xa terminado. Na parte superior hai un anaco de tea ou papel de seda que permite pechalo cun lazo. O seu tamaño pode variar, aínda que oscila entre os 45 e os 90 cm de longo, do mesmo xeito que o seu prezo, se se compran.

Dentro da Schultüte os pais e avós, diciamos que, adoitan meter chuches, caramelos, chocolate… para que os nenos lembren o seu primeiro día de clase. Unha vez en clase e feitas as presentacións, os profes permítenlles aos cativos abrir os cucuruchos e ver as sorpresas, aproveitando para, en ocasións, compartilas ou intercambiar as chuches cos outros compañeiros. Tamén  era habitual que se lle fixese unha foto ao neno co seu Schultüte como recordo do seu primeiro día de cole. Hoxe en día, moitos pais prefiren encher os cucuruchos con cousas pequenas útiles para o cole: lapis, gomas de borrar, regras, ou rotuladores.

No noso instituto, os alumnos  de 1ºESO, fixeron esta actividade durante os primeiros días deste curso, e semella que lles gustou a actividade e xa están plenamente instalados na materia, como se pode ver. Benvid@s!!!!

output_AITRVJ

Presentación de “O álbum de Garrincha”

O vindeiro sábado 7, presentarase na Libreria Trama o, recén saído, libro de Beatriz Maceda Abeleira  “O álbum de Garrincha“, ilustrado por Laura Veleiro.

12191664_1675691149310780_7480202614690067702_n

A presentación vaina conducir, por desexo da autora, Lois Pérez que disertará sobre como o fútbol pode convertese nunha, case, filosofía vital.

O título do libro alude a Garrincha, un dos grandes futbolistas brasileiros da historia que contra todo pronóstico -era zambo, estaba medio coxo cunha perna máis longa cá outra e tiña a columna tamén desprazada- chegou a ser converter en toda una lenda no seu país e no corazón dos siareiros de todo o mundo, pois é recoñecido como o mellor caneador da historia, mesmo por diante de Pelé. Esa historia é a que fai de fío condutor para que o protagonista da novela, chegue a entender e superar os problemas do seu mundo particular.

Premio Nobel de Literatura 2015

Hai menos dun mes que se fallou o Premio Nobel de Literatura, que este ano foi para a periodista belorrusa Svetlana Aleksiévich. Como case tódolos anos o galardón provoca unha certa polémica pois, por unha banda, abondan os sorprendidos que non coñecen o autor ou autora galardonada e, por outra, tamén son moitos os que discrepan porque sempre teñen un candidato con máis categoría.svetlana

Evidente, esta autora é pouco coñecida en España pois só ten traducido unha obra, “Voces de Chernóbil“, editada en 2006 por Siglo XXI, e reeditada agora na editorial Debolsillo. Deixando a parte a polémica de se o Nobel debe ser para autores consagrados e coñecidos para o gran público ou se se debe espallar as literaturas menos coñecidas, hai que dicir que as liortas actuais, entre críticos, débense á faceta de periodista máis que de literata da autora.  Critícase que a súa obra é máis unha crónica que unha obra propiamente literaria.

O certo é que a autora é unha periodista pero con gran querencia polo estilo narrativo. Estes son aspectos que están presentes, tamén, nas obras doutros autores do leste europeo no que, seguramente, pola existencia de ditaduras na época comunista e poscomunista, non poden falar abertamente dos feitos e precisan dun envoltorio máis literario, como ocorría co afamado, tamén periodista e finado recentemente, Ryszard Kapuscinski, cuxas reportaxes resultan difíciles de discernir se son máis ben periodísticas ou literarias.

voces de chernobil

Dende aquí, podes descargar as primeiras páxinas dese único libro, de momento, traducido ao español  que, por certo, xa está dispoñible na Biblioteca. En Voces de Chernóbil, a autora dá voz a aqueles que sobreviviron ao desastre de Chernóbil en 1986, que rapidamente foron calados e esquecidos polo seu propio goberno. Formulado como unha traxedia grega, os protagonistas empregan a súa propia voz en monólogos que despois son coreados. A diferencia estriba en que, a diferencia da traxedia grega, ao final non hai catarse, non serestablece o equilibrio. Hoxe Chernóbil está oficialmente pechado, mais os antigos habitantes, paseniño, retornan ás súas casas sen amolarse polo medo á contaminación radiativa. Peor que o cancro é a fame.